با وجود گسترش روزافزون فناوری‌های نوین در نظام‌های آموزشی، شواهد تجربی درباره میزان و چگونگی تأثیر این فناوری‌ها بر کیفیت آموزش و یادگیری متناقض و پراکنده است. این پژوهش با استفاده از روش فراتحلیل، به تجمیع و سنتز شواهد تجربی موجود در زمینه نقش فناوری‌های نوین بر ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری پرداخته است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، فراتحلیل کمی است. جامعه آماری شامل کلیه مقالات و پایان‌نامه‌های داخلی مرتبط بود که به‌صورت رایگان در دسترس بودند و پس از غربالگری نظام‌مند بر اساس معیارهای ورود ، ۲۰ مطالعه برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار CMA3 و بر اساس شاخص اندازه اثر اختلاف استاندارد میانگین‌ها تحلیل شدند. نتایج نشان داد که اندازه اثر ترکیبی تحت مدل اثرات تصادفی برابر با ( g = 1.310 با فاصله اطمینان ۹۵٪: 0.865 تا 1.755) است که بر اساس ملاک‌های کوهن در طبقه اثرات «بزرگ» قرار می‌گیرد. آزمون ناهمگونی کوکران (Q = 657.179, P < 0.001) و شاخص (I² =97.109 )درصد نشان‌دهنده ناهمگونی بسیار بالا بین مطالعات بود. آزمون «تعداد مطالعات ناکافی» (Fail-Safe N = 4163) نشان داد که معناداری اثر ترکیبی در برابر مطالعات منتشرنشده نسبتاً پایدار است. با این حال، روش اصلاح و برازش دوال توئیدی نشان داد که پس از تعدیل سوگیری احتمالی انتشار، اندازه اثر کاهش می‌یابد، هرچند همچنان مثبت و معنادار باقی می‌ماند (g = 0.789 در مدل تصادفی). فناوری‌های نوین آموزشی به‌طور کلی تأثیر مثبت، معنادار و از نظر اندازه اثر بزرگ بر ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری دارند. با این حال، ناهمگونی بالای مطالعات نشان می‌دهد که این اثربخشی احتمالاً به نوع فناوری، بافت آموزشی، کیفیت طراحی آموزشی و آمادگی معلمان وابسته است. بنابراین، سیاست‌گذاری آموزشی باید از رویکرد «یک نسخه برای همه» پرهیز کرده و بر توانمندسازی معلمان و طراحی آموزشی مبتنی بر شواهد تمرکز کند.