هدف از انجام این پژوهش، طراحی مدل شایستگی‌های رهبری توانمندساز در مؤسسات آموزش عالی ایران بود. این پژوهش از نظر اجرا کیفی، از نظر هدف کاربردی، و از نظر ماهیت اکتشافی-توصیفی بود. جامعه‌ی آماری شامل اسناد، مقالات و گزارش‌های چاپ‌شده در بازه‌ی ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۵ شمسی و ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۶ میلادی از پایگاه‌های علمی معتبر بود. روش پژوهش بر اساس الگوی هفت‌مرحله‌ای ساندلوسکی و باروسو (۲۰۰۷) و با تحلیل محتوای کیفی و کدگذاری سه‌مرحله‌ای انجام شد. یافته‌ها نشان داد مدل شایستگی‌های رهبری توانمندساز در مؤسسات آموزش عالی ایران مشتمل بر ۵ شایستگی اصلی، ۲۱ مؤلفه‌ی فرعی و ۱۱۲ شاخص است که شایستگی‌های اصلی آن عبارتند از: شایستگی‌های راهبردی و بینشی، شایستگی‌های ارتباطی و تعاملی، شایستگی‌های اخلاقی و ارزشی، شایستگی‌های توسعه‌ای و آموزشی، و شایستگی‌های شخصی و روان‌شناختی. نتایج نشان داد رهبری توانمندساز در مؤسسات آموزش عالی ایران پدیده‌ای چندبعدی، پویا و زمینه‌محور است که در آن شایستگی‌های راهبردی به عنوان بستر اصلی، شایستگی‌های ارتباطی به عنوان حلقه‌ی اتصال به اعضای سازمان، شایستگی‌های اخلاقی به عنوان عنصر اعتمادساز و تمایزبخش، شایستگی‌های توسعه‌ای به عنوان موتور رشد سرمایه انسانی، و شایستگی‌های شخصی و روان‌شناختی به عنوان شرط بقا و پایداری رهبر در محیط متغیر آموزش عالی ایفای نقش می‌کنند.